Final Episode of the Africa Story

Dit word alweer de laatste aflevering van de verhalen van de PTH studenten in Afrika. We hebben vliegtickets geregeld om van Banjul naar Dakar te vliegen. Vanuit Dakar hebben wij gesponsorde tickets van Dhr. Klauw gekregen. Dan vliegen we naar Parijs en dan vanuit Parijs door naar Amsterdam. Als alles mee zit zijn we om 8.40 uur in Nederland geland op Schiphol Airport in Amsterdam.

Woensdag morgen aan de ontbijt tafel werd beslist dat Paul S mee zou gaan naar James Island naar het fietsproject. Daarna zouden ze door rijden met de Land Rover om die te doneren in Kuntaur. Sander is naar James wezen kijken in Banjul om te kijken hoe het ging met het fietskarren project van James. Hij was al bijna klaar met de fietskar en het zag er allemaal netjes uit.

De dag daarna waren Sander en Paul E nog alleen over. We zijn toen naar GTTI Serrekunda gereden en hebben daar de aanhanger van Paul S gelast zodat de motor terug kan gaan naar Nederland in de zomer. Ook hebben we de andere motor gedoneerd op het GTTI. De mensen daar waren er erg blij mee en volgend jaar zal er een lesprogramma gestart worden aan de hand van deze motorfiets. De jongens van het airco project hadden ondertussen de airco van de Jeep Cherokee gemaakt. Nu hadden we eindelijk airco in de Jeep. Helaas hebben we daar nu niet veel baad meer bij… Ook stond een van de autos van de friends uit bakel in de werkplaats en sander heeft de jongens van het GTTI mee geholpen met het demonteren van de kop. De koppakking was namelijk al sinds Nederland kapot en die werd nu eindelijk gemaakt. Na school hebben we de vliegtickets geboekt om van Banjul naar Dakar te kunnen vliegen. Dit was namelijk sneller en goedkoper dan met de taxi. Tijdens het boeken van de tickets was er een voetbalwedstrijd van Gambia op televisie. Deze wedstrijd hadden ze gewonnen met 3-1 geloof ik en de hele stad werd een gekkenhuis!!!

Vrijdag werden we wakker en kwamen de jongens al terug van de scholen. Omdat Gambia gewonnen had was er door de president een nationale vrije dag aangekondigd. Echt bijna alles was gesloten in de steden. Ook onze vliegtickets konden we nog niet op gaan halen. Verder hebben we deze dag niet veel gedaan. We hadden nog wel Dick weggebracht naar het vliegveld. Zijn oma was namelijk overleden en Dick wou graag terug naar Nederland om zijn laatste eer te bewijzen.

Zaterdag hadden we lekker weekend. We hebben heerlijk uitgeslapen en zijn daarna lekker naar het strand geweest. Ook kwam er een man langs bij Kairoh Garden die armbandjes met de hand maakte met “Team Go For Africa” erop. Deze bandjes worden in Nederland weer uitgedeeld aan de mensen die deze zomer mee gaan doen aan Go For Africa. Zondag hebben we alle spullen uitgezocht die in de Jeep moeten zitten voor de mensen die terug gaan rijden naar Nederland. Op deze manier kan er weer geld opgehaald worden voor de stichting. Daarna heb ik samen met TJ de hele auto van binnen en van buiten gewassen. Nu hadden we weer een hele mooie blinkende Jeep Cherokee klaar staan. Klaar om de reis nog maals te gaan maken (wij hopen ten zeerste dat hij het nogmaals zal gaan halen).

Maandag zijn we nog voor de laatste keer gaan kijken naar het Project in Banjul van James en naar het project van Mark en Nick. We hebben nog even de uitlaat van de Jeep nagekeken want die rammelde een beetje. Maar met een boutje aandraaien was dat ook verholpen. Smiddags hebben we op verzoek nog een rode audi 80 gemaakt die al een tijdje stil stond op Kairoh Garden. Deze audi moet eigenlijk een keer naar de Casamance gaan maar doordat ze in Senegal de regel hebben dat je geen autos mag in voeren boven de 6 jaar oud is dit er nog niet van gekomen.

Dinsdag zullen we nog onze spullen gaan uitzoeken wat we mee naar Nederland nemen. We mogen namelijk maar 20 kilo mee nemen in het vliegtuig. En ik geloof dat we allemaal iets meer bij hebben… De rest van de kleding en spullen die we nog over houden zullen we hier verdelen onder het personeel van Kairoh Garden. Alle grote dure cadeaus die we voor jullie mee nemen naar Nederland geven we natuurlijk niet weg! Zo als eerder vermeld vliegen we dus woensdag terug naar Nederland en komen we Donderdag morgen om 8.40 aan in Amsterdam. 16 Mei hebben we dan nog een reunie met iedereen die mee is geweest dit jaar naar Gambia. Alle vrienden, familie en sponsoren zijn dan ook welkom natuurlijk. Daarna is het voor ons dit jaar afgesloten en kijken we terug op een hele mooie leervolle ervaring en wat we volgend jaar gaan doen… dat zien we dan wel weer!!!!!!!!

30-03-2009 Senegal en Gambia 5

Hallo kaaskoppen. Hier weer even een update van de zeer goed ingeburgerde afrikanen.

Het is nog steeds lekker warm hier en we hebben het nog steeds goed naar onze zin. Het aftellen is al wel begonnen natuurlijk want we zullen allemaal ook weer heel blij zijn om terug te komen in het koude en toch warme Nederland (is misschien een beetje moeilijk te begrijpen maar je snapt wel wat ik bedoel).

In het vorige verhaal waren we net terug van James Island en weer van start gegaan met het begeleiden van de studenten in Gambia. Ook was er deze week weer tijd voor een feestje!! Rutger werd namelijk 25 maart 21 jaartjes oud en dat moest natuurlijk gevierd worden. We hadden hem gevraagd wat hij nog graag zou willen krijgen waarop hij antwoordde: EEN EZEL. Een ezel kost hier ongeveer 90 euro dus dat was wel te doen. Maar het wordt lastig dat rare beest mee te nemen als handbagage. Daarom hadden wij besloten er een te huren en hem een gangster outfit te geven. Hier lopen namelijk bijna alle negers erbij als 50 cent. We waren frikadellen gaan eten en toen we terug kwamen stond zijn verrassing klaar. Iedereen rolde natuurlijk over de grond van het lachen. Dit kwam ook vooral omdat Paul S erop had gehangen: “Rutger, me love you long time (p.s. ze is al betaald dus maak je maar niet druk ” )

De volgende dag zouden de broeders vertrekken richting Nederland. Maar voordat ze zouden gaan werd hun ziekenwagen nog gedoneerd. De mensen van het ziekenhuis in kuntaur zouden rond 10 uur aanwezig zijn. Na een Afrikaanse 2 uur gewacht te hebben kwamen ze net na de middag een keer aankakken. Er werd de mensen uitgelegd dat ze de auto goed moesten inzetten en goed moesten onderhouden en daarna kregen ze te horen hoe de auto werkte. De mensen waren natuurlijk dol gelukkig met deze mooie Land Rover ziekenwagen.

Vrijdag werd ons gevraagd om nog maals te kijken naar de Mercedes-Benz 190 E van Elaji. Elaji had deze over laten rijden vanuit Nederland. Hij had deze Mercedes in Nederland door zijn vrouw daar laten kopen om hier heen te krijgen. De bedoeling was dat hij dan een goede auto zou hebben maar door de reis was deze een beetje gehavend geraakt. Dus werd ons verzocht de Mercedes eens na te kijken. Savonds zijn we naar Brikama gegaan waar een groot lokaal feest georganiseerd werd. Er kwam een zeer bekende artiest uit Senegal een show weg geven. De entree was 200 Dallasy (6 euro ongeveer) dat is echt heel erg veel geld voor de mensen hier in Gambia. Er werd ons verteld dat de mensen speciaal voor dit feest gingen sparen voor een nieuwe outfit en geld voor de entree. Dat was ook wel te merken want iedereen liep er netjes bij. Er waren ongeveer 200 mensen binnen gok ik… Het was echt leuk om zo’n groot echt Gambiaans feest mee te maken. De muziek was een beetje een mix van Afrikaanse traditionele muziek en Reggae. De artiest heette Youssou Ndour geloof ik. Rond een uur of 5 waren we pas weer terug in Kairoh Garden.

Ep Gernaat (ontwikkelaar van Timloto en parttime leraar enz.) was vrijdags ernstig ziek geworden. Hij heeft waarschijnlijk een ernstige blaasontsteking opgelopen. Na het avond eten vrijdag werd er door Jan Huizinga en Liz (de vrouw van Ep) overlegd wat te doen met de lessen van de cursisten (docenten uit Gambia, Senegal, Sierre Leone etc.). Ep was namelijk bezig met een cursus over digitale elektronica. Paul E ving dit gesprek op en stelde voor om de laatste lessen van Ep die zaterdag over te nemen. Rick kwam er toen ook bij zitten en die had toevallig de te behandelen lesstof net behandeld op school. Dus spraken Rick en Paul E af om de lessen van Ep Gernaat over te nemen. Na 2 uurtjes geslapen te hebben ivm het feest in Brikama moesten we rond 8 uur vertrekken naar GTTI Serrekunda. Het was vandaag schoonmaak dag in Gambia (dat is elke laatste zaterdag van de maand). Op deze dag mag er van 9 uur smorgens tot 1 uur smiddags niet gereden worden en wordt er van iedereen verwacht zijn steentje bij te dragen om de straten weer schoon te maken. Rick en Paul E zijn begonnen deze morgen met lessen over de Lampdasonde en de Opamp daarna gingen we verder met het programmeren van de Micro-professor. Het ging moet ik zeggen erg goed en de leerlingen waren erg enthousiast. Ze begonnen allemaal te klappen toen het ze lukte om via binaire en hexadecimale codes de Micro-professor te programmeren. Dit gaf ons een erg goed gevoel omdat het toch een hele prestatie voor ons was om deze lessen over te nemen met slechts een uur voorbereiding. Daarna mochten Rick en Paul E mee de behaalde certificaten uitdelen aan de docenten. Na 3 uur niets als lof en respect aangehoord te hebben en samen gebeden te hebben voor Ep gingen we rond half 5 eindelijk lunchen. Rond half 7 waren we eindelijk terug in Kairoh Garden en waren we gebroken maar toch voldaan door de geleverde prestatie.

Zondag morgen was Paul E om half 11 weer vertrokken naar de Casamance om daar weer de jongens te gaan begeleiden op de scholen in Ziguinchor, Sindian en Baijla. We reden eerst naar het verblijf van Antje (de rechter hand van Jan Huizinga) waar alle studenten dit weekend door gebracht hadden. Het was er erg mooi maar wel erg pri mitief. Savonds zijn we terug gereden naar het verblijf in Baijla.

De volgende ochtend vertrokken we om 8 uur naar Ziguinchor om te kijken hoe het met de basis Electro training ging van Bart, Jesper en Chris. We hadden niet echt lekker geslapen omdat het hier snachts nog een graad of 25 is en overdag rond de 45 graden. Het ging erg goed in Ziguinchor alleen is het taal verschil nog wel een beetje moeilijk af en toe. In Senegal spreekt namelijk iedereen Frans en bijna geen Engels. Smiddags zijn we weer lekker terug gereden en hebben we nog even een kaartje gelegd. Morgen gaan we nog even een kijkje nemen in Sindian en Baijla waarna ik samen met Jan en Rick weer vertrek naar Kairoh Garden. Rick moet namelijk naar James Island woensdag morgen om daar mee te gaan helpen met een fiets project.

Tot zo ver weer even deze update, we missen jullie allemaal heel erg en zien jullie snel weer terug.

25-03-2009 Gambia en Senegal 4

Hallo vrienden, vriendinnetjes, familie, sponsoren etc. etc. Aangezien wij afgelopen weekend naar James Island zijn geweest leek het mij leuk om weer even een update te plaatsen. Vrijdag hebben wij onze laatste update geplaatst. Zaterdag morgen zijn wij toen vertrokken richting James Island. Om daar te komen moesten we weer de Gambia rivier over steken. Daarna moesten we nog een heel stuk over een zeer hobbelige slechte weg. Soms was het zelfs beter om gewoon naast de weg te rijden ipv op de weg! Toen we eenmaal de wegen overwonnen hadden kwamen we aan in Juffreh. Vanuit Juffreh gaat er een bootje naar James Island. Maar voordat we naar James Island gingen werden we eerst vriendelijk ontvangen door de plaatselijke bevolking. Daarna zou er een lunch gemaakt worden. We kwamen om 14.00 uur aan in Juffreh en iedereen had natuurlijk heel erge honger. Maar de Afrikanen zijn niet zo heel snel dus toen het 16.30 uur was was de LUNCH een keer klaar… Na de lunch was het dan eindelijk zo ver. We kregen uitleg over de geschiedenis van het slaven eiland door een gids en daarna vaarden we naar James Island toe met een klein bootje. Het was erg indrukwekkend om te horen hoe het gegaan is daar toendertijd. Op dit kleine eilandje zijn namelijk 600 slaven tegelijkertijd verzameld en daar 4 weken vast gehouden totdat de Portugezen, fransen, Engelsen of Amerikanen ze met een boot op kwamen halen. Dit is over een tijdsbestek van 300 jaar gebeurd. In totaal waren er 15 miljoen afrikanen verscheept naar andere landen. Gewoon als beesten als nummertjes. Op de foto’s kun je een kamertje zien op James Island. Daar zaten 40 tot 60 slaven in opgesloten tot ze verscheept werden. Ook werden ze dan vaak verkracht! Alle slaven werden ook gebrandmerkt. De enigste manier om vrij te komen was je vrij kopen of zwemmen naar het vaste land. Maar aangezien niemand kon zwemmen zijn er een hoop verdronken. En als je stierf op James Island werd je gewoon gevoerd aan de krokodillen of haaien in de zee. Nadat we op James Island zijn geweest gingen we nog op bezoek bij de 8e generatie familie van kaunta kinte. Kaunta Kinte is de bekendste slaaf van James Island. Omdat hij enorm sterk was en hij altijd vocht voor iedereen. Maar ook hij is uiteindelijk in Amerika beland. Na dit alles gezien en gehoord te hebben vaarden we weer terug naar het vaste land. Daar gingen we terug naar ons verblijf waar diner geregeld werd. Rond 22.30 uur kregen we ons diner…. Af en toe word je toch wel een beetje moe van de Afrikaanse mentaliteit… Na het eten was er nog een groot feest voor ons geregeld! Je kunt wel begrijpen dat veel van ons dat niet meer gehaald hebben na zo’n lange dag. Het was wel weer een mooi feest met veel dans en muziek maar slapen was toch aantrekkelijker op dat moment. De volgende ochtend moesten we weer om 9 uur vertrekken. Om 9.15 was het ontbijt klaar… dus daar ging de planning weer!

Na weer een hobbelige lange weg terug naar Kairoh Garden hadden we een bespreking met de leiding en alle leerlingen over het vervolg van alle projecten. Even alles weer op een rijtje zetten zodat alle projecten weer duidelijk zijn. Ook werd er een soort zelf evaluatie gedaan. Het leek wel alsof we bij de psycholoog zaten. Zo moest je vragen beantwoorden als: hoe dacht je over Afrika voor je ging, wie was je held tijdens de reis, wat heb je geleerd tot nu toe en wat heb jij anderen bijgebracht of geleerd. Het was wel leuk opzich om dit van iedereen te horen en er over na te denken.

Maandag vertrok er weer een groep naar de Casamance in Senegal waaronder deze week ook meneer den Teuling. Er waren een aantal projecten die daar bijna klaar waren en andere projecten die opgestart moesten worden dus een mooie taak voor een van de PTHérs om daar te gaan helpen. Helaas kwamen we er in het weekend achter dat de verzekeringen van de auto’s verlopen waren dus dat moes eerst geregeld worden. Alle studenten waren thuis gebleven van hun stage tot de verzekeringen geregeld waren. Pas rond 3 uur smiddags waren deze geregeld en konden de jongens naar de Casamance. De studenten in Gambia gingen pas dinsdag weer naar hun school toe. Wij zijn die dinsdag weer mee geweest naar de projecten in Banjul en Serrekunda. Alles verliep nu goed op de scholen. Dinsdag avond hebben we de jongens van GTTI Banjul mee geholpen met het maken van een toets. Deze toets gaan zij vandaag (woensdag) afnemen op school. Daar hoeven wij niet bij te zijn dus hebben we vandaag even tijd om de site te updaten en een Mercedes te repareren die hier nog staat.

Ik hoop dat jullie nog steeds genieten van onze mooie verhalen en we zien jullie weer over een paar weekjes.

(P.s. bij de foto’s zie je ook de kamer van Paul S en Paul E (raad zelf maar welke foto van Paul S is en welke van Paul E) en onze schitterende keuken en onze maat TJ die savonds meestal gezellig mee bij het kampvuur komt zitten en ons helpt met spullen kopen etc.)

  20-03-2009 Gambia en Senegal 3

Momenteel zijn we druk bezig met de projecten begeleiden van de MBO studenten in Senegal en Gambia. De vorige keer zijn we gebleven bij de feest avond op dinsdag in de Casamance. Die morgen daarna zijn Bas en Sander naar Zuiginchor gegaan waar de studenten een Airco project en basis Electro training gaan geven. Toen zij daar aan kwamen bleek dat de studenten vrij hadden en er nog niks aanwezig was. Zo doende moest er eigenlijk alleen geschilderd en schoongemaakt worden op die school omdat de middelen uit Nederland pas aan het eind van de week binnen zouden komen. Paul en Paul zijn die woensdag naar Baila gegaan waar een Rocky gedoneerd werd en gereedschap. De eerste dag hebben de jongens van het Arcus college daar uitleg gegeven over gereedschap. Bas heeft die woensdag een conflict gehad met de directeur van Go For Afrika (Jan Huizinga) en had daardoor besloten om zo snel mogelijk terug naar Nederland te vliegen omdat hij niet langer met Jan wou samen werken. Dit viel ons toch wel een beetje zwaar maar we hebben alles goed uitgepraat waardoor wij toch met een goed gevoel verder kunnen gaan. Bas bleef echter ondanks het gesprek achter zijn besluit staan en is zijn ticket om gaan boeken.

Donderdag zijn we met zijn allen smorgens naar de school in Baila gegaan omdat er in Zuiginchor nog niets te doen was aan begeleiding. De studenten hadden daar vrij vanwege verkiezingen. In baila is het arcus college begonnen met de Afrikaanse studenten om de Rocky te demonteren (body-off). Op deze manier leren zij sleutelen en daarna heb je een mooi leer model omdat de body van de auto af is kun je dan goed de motor etc. zien. Daarna zijn we terug gereden naar Tanji in Gambia. Daar zijn wij smiddags nog naar het vliegveld gegaan om te kijken of er een vlucht beschikbaar was naar Dakar zodat bas terug kon. We kregen toen te horen dat we vrijdag morgen terug moesten komen want dan was er wel een ticket beschikbaar.

Die vrijdag morgen waren we al om 8 uur in Banjul en bas heeft daar een ticket gekocht. De vlucht van Banjul naar Dakar vertrok rond 12 uur en Bas zou dan om half 11 savonds van Dakar naar Nederland vliegen. Wij hebben daarna niets meer van Bas vernomen maar hij heeft wel de foto’s op de site gezet dus ik neem aan dat hij veilig is aan gekomen. Dit was wel een beetje jammer voor de jongens die nog in Afrika verblijven omdat we dachten dat bas wel contact zou opnemen met ons als hij veilig was aangekomen.

Zaterdag hadden we lekker uitgeslapen en daarna zijn we naar Paradise Beach gegaan om een beetje bij te kleuren en wat te dobberen in de zee. Zondag zijn we naar Serekunda gegaan omdat we naar het internet café wilden gaan. Ook wou Wietse nog een MP3 speler kopen maar het was zondag dus alles was gesloten. Toen we terug waren op Kairoh Garden hebben we nog een gesprek gehad met Jan samen over het verloop van ons verblijf omdat nu Bas weg is de planning iets aangepast moest worden. Iedere week moet nu een van ons mee naar de Casamance om daar de projecten te begeleiden. Paul S bood aan om dat de eerste week te doen.

Aan het begin van de nieuwe week zijn we met zijn 3en naar het fiets project in Banjul gegaan om te kijken of alles daar goed liep. De jongens daar bleken zich niet te hebben voorbereid waardoor wij met hen nog rond de tafel moesten gaan zitten smiddags. De jongens stonden voor de klas dingen uit te leggen zonder dat ze het zelf begrepen. Dit kwam voor ons als toekomstig leraren zeer slecht over. Daarna zijn we nog naar het airco project gegaan in Serekunda waar de jongens bezig waren met praktijk.

De dag daarna hadden ze in Tanji het internet café van Go For Afrika eindelijk klaar. Wij zijn toen met zijn 3en daar gaan werken aan het competentie gericht leren voor de MBO studenten en hebben we eindelijk weer eens de mail etc. kunnen checken. Het internet is hier namelijk erg traag doordat het werkt via telefoonmasten en satelliet ontvangst. Niet via een ADSL of telefoon lijn zoals in Nederland.

Woensdag is Paul S vertrokken naar de Casamance in Senegal om daar de jongens te gaan begeleiden in Zuiginchor en Bajla. Sander en Paul E zijn die dag weer naar het fiets project gegaan om te kijken of de jongens onze raad hadden opgevolgd. Dit hadden ze helaas niet gedaan en dat vonden wij erg jammer. Daarna zijn we naar het GTTI in Serekunda gegaan en daar waren ze bezig met het afnemen van een mondeling overhoring en een practicum toets. Dit verliep super, je zag dat de meeste studenten alles goed begrepen hadden en dat gaf een voldoening aan de MBO studenten.

Donderdag zijn we eerst gaan kijken bij het GTTI in Banjul of er nu wel iets was voorbereid. Dit keer hadden ze wel iets voorbereid maar het liep nog zeer stroef. Het is toch de bedoeling dat je voor de klas staat en zeker weet wat je verteld. De leerlingen hier nemen echt alles van je aan en schrijven het letterlijk over. Dus de jongens zullen toch aan hun houding moeten gaan werken. Daarna zijn we gaan kijken bij het GTTI in Serekunda waar de jongens de toets aan het bespreken waren met de leerlingen. Daarna hebben ze het nog een keer uitgelegd om er zeker van te zijn dat alle leerlingen het 100% zeker wisten hoe de airco werkt. Dit omdat de studenten het aan de rest van de school weer uit moeten gaan leggen als wij weer terug zijn in Nederland.

Het is nu vrijdag en iedereen komt vandaag terug van de Casamance omdat we dit weekend een kijkje gaan nemen op James Island. Dit is een voormalig slaven eiland in Gambia. Dit blijkt erg indrukwekkend te zijn. We spreken jullie snel weer en tot die tijd toi toi….

11-03-2009 Gambia en Senegal

Weer een nieuwe update van de Afrikaantjes.

De rest van de eerste week verliep vrij Afrikaans wat rustig betekent. Toen we woensdag ochtend aan het ontbijt zaten om naar het GTTI (Gambia Technical training Institute) werd ons verteld dat enkele studenten een grap hadden uitgehaald met een van de auto’s. Toen Rick in zijn auto stapte om weg te rijden, kwam deze niet van zijn plek. Na twee a drie keer uitgestapt te zijn kwam hij erachter dat zijn rechterachterwiel een cm van de grond afstond. De jongens die de avond ervoor waren gaan stappen hadden zijn auto op blokken gezet. Iedereen kroop over de grond van het lachen. Om 9:30 vertrokken we naar het GTTI om daar rondgeleid te worden. Enkele van de MBO studenten gaan daar een aircoproject draaien. Deze school stond er netjes bij. Ze hadden verbazend veel materiaal dat mede door Go for Africa daar aanwezig was. Op het GTTI hebben we de auto gedoneerd van de jongens uit Den Bosch en hebben de jongens van het aircoproject hun lesmodelletjes overhandigd. ’s Middags zijn op een huishoudschool geweest waar we een lunch aangeboden kregen en de Bakelaars een auto hebben gedoneerd. ’s  Middags zijn we de stad in gegaan en heeft Paul S zijn Jambe (Afrikaanse trommel) opgehaald. Verder hebben we nog wat simkaarten gekocht en boodschappen gedaan. ’s Avonds hebben bij iedereen het kopje kort geschoren en zijn we wezen stappen in Serrekunda.

Donderdag zijn we opgesplitst in tweetallen de studenten gaan helpen tijdens de opstart van hun projecten in Serrekunda en Banjul. Het gaat hier om het Aircoproject van Westland en het fietsproject van ROC Midden-Nederland.

’s Avonds zijn we weer gaan stappen (jaja) omdat Paul om 00:00uur jarig was. Op dit tijdstip draaiden ze (puur toevallig) “go shorty, it’s your birthdag” (in de club van 50 cent).

Vrijdag hebben we een voetbalwedstrijd gespeeld tegen een Gambiaans team die we helaas verloren met 4-2. We moeten wel zeggen dat we met 30C op zand speelden en Paul E vond t nodig om op zn teenslippertjes te spelen. Voor de winst kreeg het winnend team complete tenues van Top Oss die zij hadden gedoneerd. Je begrijpt nu misschien dat we ze wel hebben moeten laten winnen, anders moesten we al die tenues weer mee terug sjouwen. Helaas was het na het feest tijd voor mindere zaken. Enkelen van ons stappen op het vliegtuig en natuurlijk zijn wij meegegaan om hen uit te zwaaien. Als diner hebben wij genoten van een heerlijke frikadel speciaal en dito broodje kroket in een eettentje van een Belgische eigenaar. Daarna zijn we naar een lokaal feest geweest in Tanger. Hier komt de lokale jeugd samen om te luisteren naar Reggae muziek en ganja (weed) te roken.

Zaterdag hebben we rustig aan gedaan. We hebben overleg gehad tussen ons en de studenten over hun projecten en over ons project. ’s Middags hebben enkele van ons lekker in de zee gelegen, de rest heeft zich vermaakt in en om de hangmatten. ’s Avonds hebben we onderling een bbq georganiseerd en lekker slap geouwehoerd onder het genot van een biertje.

Zondagochtend hebben we om 10:30 een vergadering gehad met Jan en alle studenten over de projecten die zij gaan draaien. Daarna heeft iedereen van de mbo-studenten een weekplanning gemaakt. Sommigen van de jongens hadden wat opstartproblemen door een slechte voorbereiding, dus hebben we de planning even met ze doorgesproken.

Maandag hebben we de jongens op de projecten in Gambia gecoacht. ’s Middags een lekkere vette hap bij de fast Ali. Daarna zijn we onze spullen gaan pakken voor onze reis naar Senegal.

Dinsdag morgen waren we vertrokken naar de Casamance in Zuid-Senegal naar het mooie plaatsje Bajla. Dat is niet heel ver rijden maar doordat we de grens over moesten duurde het toch wel weer een paar uurtjes om in Bajla te komen. sAvonds kwam er speciaal voor ons weer een dansgroep langs in ons ressort. Het is echt mooi om te zien hoe deze traditionele dans eruit ziet en hoe deze mensen echt helemaal uit hun bol kunnen gaan tijdens het dansen. Daarna zijn we weer naar bed gegaan want de volgende dag moesten we weer om 7 uur op omdat we om 8 uur naar de scholen moesten naar Bajla en Zuiginchor om de studenten hier te begeleiden met het opstarten van hun projecten.

Na zondag te zijn aangekomen in Kairoh Garden in Gambia zijn we lekker op tijd naar bed gegaan want de volgende dag moesten Sander en Bas weer gelijk door naar Zuid-Senegal om daar aan de slag te gaan met een project, het PPO project. PPO betekent Pure Plantaardige Olie, die gewonnen kan worden uit de lokale planten in die streek. Voor ons was met name de Jethrova plant interessant omdat die plant ook nog eens voor andere doeleinden gebruikt kan worden en dus is die plant dubbel nuttig. De Jethrova noot is giftig voor mens en dier en daarom niet geschikt om te eten. Voor andere dingen is de plant weer wel heel geschikt. Deze plant kun je namelijk ook gebruiken als omheining, om de geiten en koeien weg te houden, en na het persen van de noten kun je het residu gebruiken als mest. 

Maandag zijn we dus aangereden naar Senegal, ditmaal zonder convooi wat de reis wat spannender maakte. Gelukkig moest er een belangrijke Senegalese  school directeur ook die kant op, en dat kwam goed van pas want bij de 2^de politie post was het gelijk raak. De agent wilde mijn rijbewijs en papieren zien, maar aangezien de papieren achter in de kofferbak lagen moest ik even parkeren om ze te pakken. De agent liep weg dus ik kon er achteraan om mijn rijbewijs terug te vragen. Oumar zoals de school directeur heet, heeft toen gelukkig kunnen helpen om de agenten onder de tafel te praten zodat we vlot door konden rijden. Wat ik heb geleerd is dat je een spelletje moet spelen met de politie posten. Je praat alleen terug als ze iets vragen en je probeert zo snel mogelijk over koetjes en kalfjes te praten om ze af te leiden. Doe je dit niet , dan willen ze smeergeld of je tassen doorzoeken naar anderen leuke hebbe dingetjes. Op de heenweg hebben we Oumar zijn school nog bekeken en het Go For Africa verblijf in Baila, best aardig allemaal.

Na een drukke dag te hebben gehad kwamen we aan in Bignola waar we Menno en Arjen ontmoette, deze 2 mannen zijn Nederlanders die in Senegal wonen en zich bezig houden met de ontwikkeling van dorpen, en daarbij gespecialiseerd zijn in bosbouw en beplantingen, ideaal voor ons dus om wat wijzer te worden over de aanleg van Jethrova planten en hoe de lokale bevolking daar tegen over staat. Ook was Arjan met ons mee, die heeft ook de trip met Go For Africa gemaakt als particulier, en hij is ook erg geïnteresseerd in de Jethrova en de aanleg daarvan. Arjan heeft ook jaren ervaring opgedaan in Tanzania en weet dus een hoop over de plant en de mogelijkheden daarvan. Onze bijdrage aan dit project is de techniek, die nodig is om de gewonnen olie te kunnen gebruiken in diesel motoren. Vanuit school hebben wij ook een belang bij dit project, in de 4^de periode volgen wij het vak Duurzaam Innoveren (DI) en het leek ons leuk om dit project daaraan te koppelen. Voor het vak DI hadden wij in gedachte om een onderzoek te doen naar de Jethrova plant vanaf het begin tot het einde van de cyclus, dus totdat er echt olie gewonnen word en het afval ervan ook gebruikt word. We wilden daarbij de lokale bevolking ontmoeten om te kijken hoe zij daarover denken en of zij ook belangen hebben om die olie te gaan gebruiken. Wat wij ook wilden weten is of het de moeite waard zal zijn om die olie te gebruiken, dus of het rendabel is om veel energie en tijd daarin te steken in verhouding tot de opbrengst ervan. Daarnaast speelt het economisch aspect ook een rol, krijg je de lokale bevolking zo ver om de noten te plukken en te verkopen voor een goede prijs. Hoe lang duurt het voordat je alle onkosten eruit hebt, je moet namelijk een pers met filter aanschaffen, je moet een hoop akkers gaan beplanten en onderhouden. Wij wilden weten of het haalbaar is om een liter PPO olie te produceren die kan concurreren met een liter diesel olie. Uiteindelijk hebben wij een hoop ontdekt en hebben wij het wat groter aangepakt. Arjan had wat dat betreft dezelfde belangen als wij en zelfs wel wat meer, hij wilt namelijk echt een project opstarten en hij heeft daar ook de kennis en mogelijkheden voor. Wij vonden dit natuurlijk ook reuze interessant en een stuk leerzamer dan enkel een verslag maken over PPO. De planning was dus veranderd en we hadden een nieuw doel voor ogen, om echt dus de mensen daar onafhankelijk te maken van de diesel prijzen en beschikbaarheid daarvan. Het komt namelijk redelijk vaak voor dat de boot niet op komt dagen of dat de vrachtwagen niet op tijd komt, als dat het geval is zitten de dorpen zonder brandstof en kunnen ze hun graanmolen niet laten draaien of ze kunnen niet koken omdat er geen brandstof is.  Als wij door dit project de dorpen en de mensen kunnen helpen op deze manier dan zou dat in onze ogen veel meer waard zijn dan enkel het onderzoek naar de plant.

De eerste avond dat we daar waren hadden we natuurlijk eerst kennis gemaakt bij een heerlijk diner bij een plaatselijk restaurantje. Daar hebben we een kleine discussie opgestart over PPO en hebben we een kleine planning gemaakt, zodat we de tijd die we daar verbleven goed konden benutten. We dachten dat Menno en Arjen al druk bezig waren met de Jathropa plant en dat wij plantages te zien kregen. Dit was echter niet het geval, ze willen een mooi project gaan opstarten. Omdat wij niet veel van de plant afwisten ,kregen we geleidelijk meer info over de eigenschappen van de plant en de noot.  Zoals we eerder beschreven hadden is de noot giftig voor mens en dieren. De plant kan in zeer droge periode blijven leven. De plant heeft namelijk wortels die 6 meter diep de grond in kunnen groeien. Als je begint met zaaien kan een Jathropa plant van 2 jaar 2 kilo noten leveren na een regen seizoen. De plant heeft veel zon nodig en als je de planten dicht langs elkaar plant kun je na 2 a 3 jaar een behoorlijke heg krijgen die de geiten en koeien van de akkers houden waar ze fruit en groenten verbouwen. De dieren zullen de heggen niet eten omdat ze weten dat het giftig is en daardoor zullen de akkers beschermt worden tegen het leeg grazen. Tevens kun je de overblijfselen gebruiken als mest zodat de plant goed bemest kan worden. We hadden een planning gemaakt zodat we enkele Jathropa  planten gingen bekijken, kijken naar een handpers en kijken of we wat noten konden persen en kijken of de olie brandbaar was.

Na een hele benauwde nacht zijn we de volgende dag gaan kijken naar oude Jathropa heg die deels  intact was. Aan die planten hingen nog een paar noten. Daarna zijn we naar de plantage gegaan van stichting AMBRES waar we diverse palmbomen en Jathropa planten hebben gezien. Tevens hebben we diverse noten geperst in een handpers. In die pers zat een wormwiel die uit de noten de olie perst. Onder het wormwiel stond een kaars die de viscositeit doet verlagen zodat de olie makkelijk uit de pers liep. De rest van de geperste noot kwam aan de andere kant van de pers eruit. Het enige nadeel van de pers is dat het zeer zwaar draait en dus veel energie kost van de mens. Maar het is mogelijk een pers te laten komen met een dieselmotor die ook op PPO kan lopen.

De derde dag zijn we naar de voorzitter geweest van de stichting AMBRES en hebben daar een gesprek gehad met diverse dorpsgenoten. Uit dit gesprek moest naar voren komen of de bevolking bereid zou zijn zelf de Jathropa te planten en te onderhouden voor een bepaald arbeidsloon/vergoeding per kg Jathropa noten. Het gesprek heeft bijna 2 uur geduurd en is helemaal opgenomen. De voorzitter en zijn mede arbeiders zeiden dat het misschien verstandig was om eert te kijken voor genoeg Jathropa noten uit Senegal om aan de bevolking te laten zien dat je met PPO de olielamp kan laten branden, dat je een auto,graanmolen, plaatselijke boot op plantaardige olie kan laten lopen en daardoor onafhankelijk zijn van de dieselvoorraad en dieselprijs. Als de mensen daar eenmaal zien hoe ze een dieselmotor moeten ombouwen op PPO worden ze gestimuleerd. Tevens als ze Jathropa planten, ontstaat er werk voor de boeren tijdens de periode dat de akkerbouw stilligt. De Jathropa noot hoeft namelijk niet in een bepaalde periode geplukt te worden. Tevens zal er werk ontstaan in de ombouw van dieselmotoren. De voorzitter was er van overtuigd dat dit zal  werken en dat de plaatselijke bevolking bereid zou zijn om de Jathropa plant te onderhouden en te plukken.

Wij konden hier verder niet veel meer betekenen dus zijn wij weer naar Gambia vertrokken, later gaan wij in Nederland weer eens met z’n alle bij elkaar zitten om concretere afspraken te maken om het project van de grond te krijgen. We zullen hier dus nog verder mee aan de slag gaan maar voor zover houden we het hier bij.

En dan nu weer een spannend verhaaltje van dikkie dik en zijn vriendjes…

De laatste keer waren we geariveerd in Nouckachott. Daar hebben wij savonds lekker gevuld schaap gegeten met cous cous. Het is best een raar gezicht omdat de staart nog aan het beest hangt  dus voor sommigen was het niet echt lekker om het te eten. De dag erna hadden we een rustdag. Paul S werd door Jan Huizinga gevraagd om mee te gaan naar de minister van technisch onderwijs van Mauretanie omdat Paul S het best uit de voeten kan met de Franse taal. Hij heeft daar thee gedronken en gesproken over de ontwikkelingen van het onderwijs in Mauretanie. Verder hebben we die dag niet veel gedaan. Alleen wat boodschapjes en wat eten her en der.

De volgende ochtend vertrokken we om 8 uur naar de grens van Senegal. De wegen daar naar toe waren zeer slechte zandpaden ( lees: zandpaden met wasborden en gaten waar je met een gezin in kan leven). Eenmaal bij de grens aan gekomen had iedereen weer eindelijk bereik met de mobiele telefoons dus er werd meteen flink wat af gesmst en gebeld. We moesten daar toch nog wel een tijdje wachten! Toen we Mauretanie uit waren kregen we de grens van Senegal waar wij vriendelijk werden opgewacht door de plaatselijke kinderen. Deze kinderen bleven bij ons zeuren tot vervelens toe om pennen, eten, geld en de rest wat ze ook maar zagen dat wij in ons bezit hadden. Er was ons van te voren gemeld deze kinderen niks te geven omdat ze altijd nog meer willen en er dan uit alle hoeken en gaten nog veel meer komen. Deze kinderen zijn overigens helemaal niet zielig of arm mochten jullie dat denken. Het probleem is dat er voor ons al blanken zijn geweest die van alles uit de auto naar deze kinderen gooide dus denken zij dat iedereen wel wat kan missen die blank is. Ook zijn er bijna nooit ouders in de buurt om ze te corrigeren. Dit word door ons wel vervelend ervaren omdat wij het beste met de afrikanen voor hebben en dat wij dan zo ontdankbaar worden ontvangen. Ze gooiden zelfs nog met stenen toen we na 3 uur eindelijk de grens over mochten terwijl we ze natuurlijk stiekem toch wel wat gegeven hebben.

Eenmaal in Senegal geariveerd werden wij verrast door het schitterende natuur gebied waar wij doorheen reden. Je zag er werkelijk allerlei beesten. Bijvoorbeeld zwijnen, apen, schildpadden, pelikanen, reigers, witte reigers, koeien, ezels en nog heel veel vogels enzo. We reden door tot we geariveerd waren in de Zebrabar. Dit is een camping waar ze elk jaar weer naar toe gaan. We hadden daar de volgende dag ook weer een rustdag. We hadden gezellig de tenten in een cirkel gezet met de jongeren. De rustdag in de Zebrabar verliep rustig. Iedereen lag lekker in het zonnetje met een boek of gewoon met een goed gesprek. Helaas waren wij wel even vergeten zonnebrand te smeren dus bijna iedereen was lekker rood geworden.

Die morgen daarna mochten we door naar DAKAR!!!!!!!!!!!! Naar Lac Rose, dit is de officiële finish van Parijs-Dakar. We vertrokken smorgens weer om 10 uur en al snel gaf Paul S aan dat hij wou wisselen met motorrijden. Toen wij stopten bleek dat Paul S al ernstig ziek was geworden op de motor. Hij kon nog net zelf in de Jeep komen waarna hij zo goed als zijn bewustzijn verloor. Hij verklaarde later zelf nog wel geestelijk aanwezig geweest te zijn maar zijn lichaam wou niet meer doen wat hij wou. We hebben hem toen een paracetamol gegeven en hem ORS gevoerd met water. Daarna kwam hij gelukkig weer een beetje bij kennis. Paul E is toen verder gegaan op de motor tot Lac Rose. Dit roze meer oogt ook echt roze en is dus de finish van Dakar. Paul S vond het natuurlijk wel erg spijtig dat hij niet zelf over deze denkbeeldige finish kon rijden. Hij heeft nog wel even geposeerd voor Lac Rose voor de sponsoren en hemzelf natuurlijk. Bij dit verblijf zat ook een heerlijk zwembad waar iedereen meteen indook!!

De laatste dag van onze trip naar Gambia reden we vanuit Dakar in een stuk door naar Gambia. Arnoud heeft die dag op de motor gereden en Paul S heeft in de Rocky van de tubabs gezeten. Hij is nog ziek en heeft de avond ervoor zonder het te weten rood vlees gegeten. De grens met Gambia verloopt soepel en iedereen is er zo doorheen. We zijn doorgereden naar de boot om de “rivier” die door Gambia loopt over te steken. Hier is het lang wachten tot we de boot op mogen. Na een uurtje of 2 is iedereen er overheen en rijden we door naar Kairoh Garden, de eindbestemming van onze reis en onze verblijfplaats voor de komende 7 weken. Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen door de lokale bevolking die al uren aan het dansen is omdat wij door het oponthoud op de boot veel te laat zijn. Paul S kruipt meteen zijn nestje in en ook de rest volgt, na een hapje en een wel verdient koud biertje, al snel. Iedereen is doodop en we hebben geslapen als puppy’s. De dag daar na was een rust dag. Zo kon iedereen zijn Jeep uitladen en zijn tas uitladen in de kamers. Het is natuurlijk wel fijn om niet meer uit je tas te hoeven leven. Het is erg vervelend om telkens je tas overhoop te halen om iets te zoeken.Bas en Sander zijn daarna vertrokken naar Senegal om aan het PPO project te werken tot donderdag. Dit is een project over plantaardige olie. Ook waren we de stad in gegaan om simkaarten te kopen. Dit omdat je met een simkaart van Gambia onderling gratis kan bellen en als je vanuit Nederland gebeld word kost het je ook niets. Ook waren we naar de Djembe Factory geweest waar wij Djembes hebben gekocht. Het was heel mooi om te zien, iedereen begon meteen te spelen daar en samen te jammen. De mensen hier lachen bijna altijd en zijn echt super vriendelijk! Hun slogun die je hier overal hoort is: It is nice to be nice! Ook zie je hier overal kinderen langs de weg staan die: Toebab naar je schreeuwen. Dit betekent blanke. Het is geen beledeging ofzo! Het is echt leuk om te zien want de kinderen zijn dan helemaal door het dolle heen. Savonds was er nog een dansgroep gekomen om ons te verwelkomen. Omdat we zondag pas laat hier waren aangekomen waren de meeste al weer weg. De dansers leken soms wel helemaal in trans tijdens het dansen. Het bleek een ritueel te zijn, na dit dansen gaan de mensen voor 2 maanden de bossen in om de ritueelen allemaal te leren en om bloedverwanten van elkaar te worden. Dat klonk ons best eng in de oren maar wij hadden het gevraagd aan een van de begeleiders hier en die zei dat de mensen hier gewoon niet in Aids geloven… Wij weten natuurlijk dat Aids niks met geloven te maken heeft maar hier geloven ze dat echt.

Vandaag hebben we een zee container die vanuit Nederland hier heen was gekomen uitgeladen. Het was een zee container van 12 meter lang. Die zat echt tot de nok toe vol met goederen die gesponsord waren voor verschillende scholen en projecten. Het is hier 35 graden en in de container was het denk ik wel  50 graden. Het was flink zweten en sjouwen maar we hadden hem rond 3 uur gelukkig toch leeg. Want vele handen maken werk ligt! Daarna konden we nog even lekker douchen en uitrusten en om 8 uur konden we weer heerlijk eten. Het eten is hier echt lekker in Kairoh Garden! Wel hebben veel mensen last van hun stoelgang om het maar netjes te zeggen. Maar dat komt natuurlijk door het toch net iets andere ritme, de temperatuur en het andere eten. Dat zal na verloop van tijd wel weer wennen.

Tot zo ver weer even deze update! Het is heel fijn om te horen dat jullie ook genieten van onze verhalen en avonturen.

Na lange tijd niks van ons te laten horen zijn we eindelijk weer in staat op de site wat bij te houden. De afgelopen dagen zijn wij onbereikbaar geweest vanwege woestijn omstandigheden.

In Dahkla hadden we weer een rustdag, dit kwam goed uit want we moesten onze Dirhams omwisselen naar Euro’s omdat je vanaf Mauritanië niet meer kan pinnen. Al je geld moet je dus contant mee nemen. Na 3 wissel kantoortjes gehad te hebben (de meeste hadden niet genoeg  Euro’s) vonden we er eentje die het voor elkaar kon krijgen. We moesten even 10 minuten wachten… Na ongeveer 30 minuten gewacht te hebben kregen we te horen dat we morgen terug moesten komen omdat het niet meer ging lukken.Ze konden ons alleen voor 500 euro’s wisselen.  Zo gezegd zo gedaan, en wij de volgende dag weer netjes terug. Tot onze verbazing hadden ze het voor elkaar ook, we hadden alles netjes omgewisseld dus konden vol goede moed Mauritanië in. Ook hebben we op deze rustdag het vorige stukje online gezet door met de laptop in de auto te scannen naar onbeveiligde draadloze netwerken. Gelukkig vonden we er eentje bij een duur hotel, dus daar hebben we op de parkeerplaats even gebruik van gemaakt. Dat is een stuk goedkoper als een internet café. Paul S kwam op zijn zoektocht naar een paar douche slippers een Nederlandse Marokkaan tegen, die even had geholpen met de onderhandelingen. ’s Avonds hadden we hem uitgenodigd om wat te komen drinken bij onze camping, en gelukkig kende hij wel weer een plaatsje waar je bier kon halen. Erg makkelijk dus als je zo iemand tegen komt.

Vanuit Dahkla zijn we dus vorige week vertrokken naar Mauritanië, na een kilometer of 300 over de wegen te rijden kwamen in een stukje No-Mans land. Dit betekent dat je eerst Marokko uitrijdt en daarna nog geen ander land inrijd, je rijdt dus op een stuk land wat van niemand is. Er zijn geen wegen en je moet achter de gids blijven rijden omdat er overal mijnen liggen. De paden zijn super slecht en omdat wij die aanhanger achter de Jeep hebben klapten we constant op de eindaanslag van de vering. Alle spanbanden van de aanhanger klapte kapot van het trillen dus moesten we inventief knopen om alles op z’n plek te houden. Wat je ziet als je naar buiten kijkt? Veel gestripte autos en een hele hoop rotzooi.

Bij de grens van Mauritanië moesten alle kentekens ingeleverd worden zodat er verzekeringen afgesloten konden worden voor onze auto’s.  Daarna moesten de auto’s nog eens ingevoerd worden, en dit ging gepaard met een hoop tijd en veel papierwerk. Na een paar uur konden we weer door richting onze verblijfplaats in de buurt van Nouadibou, dit was een camping met een aantal kamers. Deze kamers zaten natuurlijk gelijk vol omdat alle leiders niet buiten wilden slapen. Wij als arme studenten konden zelf naar een oplossing zoeken. Aangezien er een binnenplaats was die mooi bekleed was met tapijten vonden wij het wel een geschikt plan om daar onze tent op te zetten. Paul S en Sander vonden zelf dat niet nodig en sliepen gewoon in de buitenlucht in de binnenplaats.

De volgende gingen we kijken op een technische middelbare school in Nouadibou, waar wij ook een hoop hulpgoederen en lesmateriaal zouden afgeven en installeren. Daar aangekomen kregen we eerst een rondleiding door alle gebouwen, wat er leuk was omdat er van alles te zien was wat nog nooit gebruikt is. Ze hadden er van alles, van autotechniek tot bouwkunde en qua gereedschap kwamen ze ook niets tekort. Wat wij jammer vonden is dat al het materiaal wat wij gezien hebben naderhand terug de dozen in ging, de studenten werken er dus niet mee. Toch wisten de studenten daar er van alles over te vertellen en de docenten waren ook enthousiast, en dat was dan weer wel heel leuk om mee te maken. Wat opviel is dat er veel meiden op de school zaten die dus een technische opleiding doen, de reden is dat deze school heel hoog aangeschreven staat en de studenten verzekerd zijn van een goede baan met hun diploma. Er werd verteld dat er jaarlijks zo’n 6000 aanmeldingen binnen komen en dat er maar ruimte is voor 200 leerlingen. Na de interessante rondleiding was het tijd om de spullen te overhandigen, wat wij mee hadden genomen waren 2 oscilloscopen en 2 sets electro borden. Dit zijn kunststof plankjes met gaatjes erin waar je verschillende electro componenten met elkaar kunt verbinden om zo allerlei schakelingetjes te creëren. Via de computers (die ook gedoneerd werden) konden ze de lesbrieven opzoeken die bij de electro borden hoorden. De directeur van de school heeft een informatica docent gebeld die meteen naar de school kwam gesneld. Aan hem hebben we uitgelegd hoe het precies werkte en hoe hij er zelf mee kon werken. We gaan ervan uit dat het helemaal goed komt met het electro gebeuren op die school. Nu de auto weer wat leger was konden we water inslaan voor de woestijn, dus hadden we na het eten in een lokaal restaurantje, wat erg goed smaakte, gelijk maar water ingeslagen. 6 dozen met 12 flessen van 1,5 liter water. Juist ja 108 liter water + hetgeen wat we nog hadden kwam uit op 120 liter water om de woestijn mee in te gaan. Het paste allemaal maar net in de auto maargoed net is goed genoeg.

Eenmaal terug op de camping kregen we weer lekker te eten (hoorde allemaal bij de prijs) en daarna was er een Mauretaans feest georganiseerd in de tent naast de camping. De lokale bevolking en wij Nederlanders werden gescheiden, maar iedereen kon wel elkaar zien en er werd gedanst en muziek gespeeld en gezongen, echt grappig om het eens mee te maken. Vooral de muziek was erg grappig omdat er een keyboard aanwezig was maar de man achter het keyboard had nog niet uitgevonden hoe je andere geluidsfragmentje onder de toetsen kon zetten. Hierdoor leek elk nummer op elkaar vanwege dat constant hetzelfde deuntje. Na 1,5 uur hadden we het ook weer gezien en zijn we naar bed gegaan.

De volgende morgen moesten we er vroeg uit omdat we de woestijn in gingen. Met de gids erbij zijn we het zand in gegaan. Nadat we ongeveer 100 meter van de weg af waren stond de Volvo al vast in het losse zand. Een van de Bakelse Friends zou de Volvo er wel even uittrekken maar vanwege hun ongelofelijke onkunde trokken ze de complete voorbumper, stootbalk en sleepoog er vanaf. In het begin was het “wegdek” erg besteend en moeilijk berijdbaar, maar na een paar uur rijden kwamen we ook op zandvlaktes waar je makkelijk 100 km/u kon rijden. Dat was echt gaaf om zo hard door het zand te rijden. De Volvo verloor zijn achterbumper omdat deze zand schepte en later nog z’n uitlaat omdat die ook laag hing. We sliepen die avond weer in een soort nomaden tentje aan de kust. De volgende ochtend werden we wakker door de regen, jaja het goot in de woestijn! De gids vertelde dat het 3 jaar geleden was dat het zo regende daar, tja dat zullen wij Nederlanders wel mee hebben genomen ofzo.

De volgende dag stond er 90 km op de planning voor de volgende stop, die in het zand zou plaats vinden. Dus wij maar weer rijden en rijden en rijden en op een begeven moment hadden we er al 120 op zitten, iets verder dan de planning dus, en wederom werd er naast het strand een tentenkamp gebouwd nadat alle voertuigen eerst tactisch in de wind werden geplaatst, dit omdat het heel hard waaide en er zowat een zandstorm heerste. Er werd binnen in de tent een blik struikvoer warm gemaakt als avondeten want buiten was geen doen met die wind. Na het eten werd er nog even gespeeld met vuurwerk, bommetjes maken en vuurpijlen schieten, en daarna gingen we lekker naar bed. De volgende morgen konden we lekker uitslapen om we pas rond 13:00 konden vertrekken. Dit was omdat we via het strand reden en het water voor die tijd te hoog stond. Helaas werden we om een uur of 08:00 wakker omdat de hele tent vol zat met zand. Alles was door de ontluchtings gaten naar binnen gewaaid waardoor het binnen ook een zandbak was. Buiten waren de meeste voertuigen allemaal verzakt omdat het zand er onderuit was gewaaid dus sommige auto’s stonden nu opeens tegen elkaar aan, echt weer super grappig om te zien. Op het gemakje maar een ontbijtje gemaakt, stuikvoer lasagne,  en daarna de tenten afgebroken en de auto ingepakt. Paul S kwam erachter dat hij de motor sleutel kwijt was dus het contact moest nog even omzeild worden en we waren klaar om te gaan. Rond een uur of 13:15 waren we daadwerkelijk weg en na een uurtje op het strand konden we het asfalt weer op. Tijdens deze strand rit hebben we voor het eerst echt goed vastgezeten met de Jeep. Dat kwam omdat we weleens schuin tegen het strand aan reden en er onderaan het strand nogal veel drap lag. Op het lastigste smalste stukje trok de aanhanger de Jeep naar beneden de drap in. De aanhanger gedraagt zich namelijk niet zo goed in een weke ondergrond als zand, de wielen sleep je eerder door het zand dan dat de wielen rollen. We baalde als een stekker natuurlijk omdat we nu tot boven de wielen onder de drap zaten en daarbij komt de gedachte dat de aanhanger eigenlijk nog niet eens voor ons is. Gelukkig kon de Unimog ons er wel uit krijgen met een verlengd sleepkabeltje en 6 duwers. Daarna dus nog maar een poging om het smalle en ondertussen verreden stukje te overbruggen en gelukkig ging de 2^de keer wel net goed. Iedereen stond op dit stukje te kijken en iedereen juichte en klapte als er weer een auto voorbij het lastige stuk kwam, erg leuk en goed voor het groepsgevoel. Via het asfalt zijn we naar het hotel in Nouckachott gereden vanwaar ik nu zit te typen. Het is een leuk hotelletje met goede sanitaire mogelijkheden, lees warme douche, wat erg fijn is na 2 dagen alleen maar zand te hebben gezien.

Morgen hebben we hier weer een rustdag dus gaan we het stadje (Nouckachott is de hoofdstad van Mauritanië) in en lekker relaxen. De dag erna rijden we aan richting Senegal maar daarover meer in het volgende bericht.

Daar zijn we dan weer met een nieuwe update over onze reis naar Gambia.

Nadat we de vorige keer geholpen waren door een mechanischen om de Daf weer op weg te helpen waren we door gereden door de bergen. De Daf had nog steeds moeite met koelen dus waren we na een paar kilometer maar weer even gestopt. De Daihatsu Rocky die mee was deed het prima en de jongens gaven aan dat ze een extra elektrische koelingfan hadden geïnstalleerd op de Rocky. Je snapt het wel de gril van de Daf ging er af en de koelingfan werd op de groot licht schakelaar aangesloten zodat hij constant kon koelen. De originele koelingfan werkt door middel van viscositeit. Deze visco fan had geen olie meer dus deed het niet. Toen we op de camping aan kwamen in Tiznit ging Rutger dus met die originele koelingfan naar het dorp waar deze netjes werd gelast zodat hij constant zou blazen. Nu was de Daf eindelijk weer gemaakt en kon hij zonder problemen door de bergen heen. De camping in de buurt van Tiznit lag trouwens pal aan het strand en was bezaaid met campers van Fransen, Spanjaarden, Italianen etc.

Het is echt onbegrijpelijk hoe mooi de natuur is in Marokko. Je hoort mensen altijd zeggen dat het niets als zand is en stenen maar als je door Marokko heen rijd zie je echt de raarste landschappen door elkaar heen. Zo zie je bijvoorbeeld groene bergen zo groen als Schotland daarna opeens weer bergen met alleen maar zand en wat struikjes en in de verte opeens weer een berg met sneeuw. Het is echt te mooi om te omschrijven dus ik zou zeggen ga het zelf eens bekijken als je de mogelijkheid ooit krijgt.

Toen we eenmaal de bergen door waren gekomen (waar smalle slechte wegen gevuld zijn met gaten af en toe zo groot als een badkuip) kwamen we op steeds vlakker wordend terrein terecht. De landschappen werden steeds saaier en zanderiger. En je kan wel raden dat het op zulke vlaktes flink waait. Paul S en Paul E wisselden af met motorrijden omdat het nogal saai is om die rechte stukken te rijden en Paul S last kreeg van zijn reet van het zitten. Na een flinke rit gezandstraald te zijn reden we langs de zee af waar we even stopten. In de zee zag je mooi gestrande schepen liggen. Ook stopten we even langs de zee waar een van de eerste echte bergen Sahara zand lag. Paul S die al meer dan een week aan het uitkijken was om met de motor dit zand te overwinnen pakte enthousiast de motor over en ging het losse zand in (zonder helm of bescherming) hij reed naar eigen zeggen een 50 km per uur toen wij opeens geen motor geluid meer hoorden. Hij was in het losse zand vastgehapt met de motor en stond tot het blok vast in het losse zand. Omdat Paul natuurlijk niet zo snel stil stond als de motor was Paul door het kuipruitje heen gevlogen het zand in. Er zat werkelijk overal zand en het kuipruitje had het helaas begeven. Wat Paul echt heel erg vond want hij was zo trots op zijn mooie motor.

Na een lange rit zand happen gingen we van de verharde weg af omdat er een bord camping stond. Paul E reed op de motor en kon daar even flink uitleven in het losse zand naar de camping toe. Op de camping aangekomen bleek dat het in beheer was van een Frans sprekende Belg. Er stonden van die vierkante nomaden tenten wat je ook ziet in films. In deze tenten konden we verblijven voor 125 dhiram per 2 personen (delen door 10 weet je nog ) we hoefden in de halve zandstorm dan in ieder geval niet met onze tentjes te gaan worstelen en voor die 6 euro gaan wij dan ook geen moeite doen. Je kon er ook kameel eten met rijst en saus voor 85 dhiram maar door ons zeer kleine budget besloten we maar zelf wat te bakken en braden. Na weer een zware dag en wat aardappelen met een rookworst gingen we weer snel slapen want de volgende dag zouden we 550 km gaan rijden. We liggen dan namelijk 1 dag voor op de rest wat in houd dat we een extra rustdag hebben. Dat klonk ons natuurlijk als muziek in de oren.

De volgende dag dus weer vroeg vertrokken en het zand vloog door de harde wind echt weer overal heen. Na een 200 a 300 km had Paul S het weer helemaal gehad op de motor. Hij viel in slaap van de saaie rechte wegen. Dus Paul E mocht weer even rijden. We zijn er in ieder geval achter gekomen dat je in je eentje op de motor niet zo snel naar Gambia kan komen. Het was echt saai voor iedereen alleen maar zand zand en nog eens zand. Gelukkig hebben alle jeeps bakkies. Dat zijn van de ingebouwde walkie talkies waar je door kan lullen. Zo houden wij contact kunnen we moppen tappen als het te saai is en kunnen we lekker even de rest onze oldskool happy hardcore laten luisteren. Tja je bent Nederlander of je bent het niet

Gister na de middag kwamen we dan aan in Dahkla. Dat is een soort schiereilandje helemaal in het zuiden van Marokko net voor de grens van Mauritanië. Het waait hier nog harder omdat je omringt bent door zee en zand. Op deze camping hebben ze ook stenen hutjes staan met een muur eromheen zodat je (redelijk) uit de wind zit en je tentje niet op hoeft te zetten. Het kost hier 160 dhiram per nacht voor 4 personen. Je word hier helemaal gek van de vliegen…  je voelt je af en toe net zon zielig kindje wat je op televisie ooit ziet met zon rond buikje vol vliegen. Alleen is bij ons het ronde buikje redelijk aan het afsterven door ons dieet van water en brood. Want veel meer eten we overdag niet. Flink wat zout erop om niet uit te drogen en vocht vast te houden en la vache qui rit (of hoe je dat ook schrijft) dat is smeerkaas en dat kennen we en zit dicht verpakt. Dus dat is goed!

Hier zitten we dan in Dakhla waar relatief vrij weinig te zien en te doen is. Wel zie je hier veel windsurfers wat er wel echt vet uit ziet. Met van die grote vliegers en een klein wakeboard onder de voeten. We moeten nu wachten want vanavond komt als het goed is de rest van de groep ook hier heen. We gaan nu dan maar even de was doen, chillen en internetten totdat de rest er is en dan organiseert vanavond de camping eigenaar hier een groot feest voor ons.

Tot zover even over Marokko. De volgende keer beginnen we met ons avontuur door Mauritanië. Waar de agenten nog corrupter zijn als hier. Je word hier soms echt om de 10 km aangehouden in Marokko waar je steeds weer je papieren moet laten zien. We hebben gelukkig allemaal 40x een kopie bij van alle papieren, maar echt vervelend is het wel. Ook moet je ze steeds iets geven. Soms een sigaret soms een blikje red bull en soms een pen of wat ballonnen. Echt smiechten eigenlijk maar ja wij zijn rijk dus… verder zijn wel de mensen echt nog steeds heel vriendelijk! Maar je moet blijven opletten want ze jatten alles wat los en vast zit als je niet op let.

We waren de hele ochtend nog bezig geweest met het maken en ontluchten van het remsysteem van de jeep op de camping in Chefchouan. We hadden toen besloten om toch maar aan te rijden richting Marrakesch. De remmen voelden nu  weer goed aan dus dat is wel een fijn gevoel hier met al de bergen en gaten in de weg.

Toen we onderweg waren kwamen we er al snel achter dat we nog flink door moesten rijden om Marrakesch te halen. We waren 10 minuten onderweg en de Daf kreeg een klapband linksvoor. Door onze reparaties waren we al laat en nu weer wat vertraging dus. Maar dat was gelukkig zo gemaakt.

We hebben daarna eigenlijk geen problemen meer gehad. Tegen de avond kwamen we door een klein dorpje gereden. De weg naar Marrakesch was echter daar afgesloten dus we moeten omrijden. Toen kwamen we opeens in zeer dichte mist terecht. Je zag echt alleen nog maar de achterlichten van de auto voor je en het was ook echt opeens zo donker als wat. Door de vertragingen en de mist moesten we uit eindelijk door rijden door de nacht. Rond half 4 kwamen we in Marrakesch aan bij hotel ibis. Een kamer koste daar 562 dinar per 2 personen. Dat moet je delen door 10.875 dus een 25 euro de man. In dit hotel was ook onze rustdag dus de dag erna hebben we lekker uitgeslapen en aan het zwembad gelegen. Savonds zijn we met de taxi naar de modena gegaan. Modena betekent hier overal gewoon oude stadsdeel. In de stad was een groot markt plein waar je alles kon kopen van hasj tot geitenkoppen. Natuurlijk moesten we nog eten dus we hebben dar met zn allen op een dakterras een heerlijke maaltijd genuttigd. Voor 60 dhinar de man waren we daar ook weer klaar inclusief drinken. Na het eten zijn we nog even rond gaan lopen om Dolce en Gabbana brillen te kopen enzo, je kent het wel. Je bent iedereens vriend en je moet even binnen komen kijken als het kan.

Terug naar het hotel moesten we in oude Mercedes taxis (240 D van 30 jaar oud ofzo met 8 ton op de teller) daar moesten we met zn 6en in en de bestuurder nog ze rijden echt als gekken door het verkeer met een hand aan het stuur en een aan de toeter. Terug bij het hotel hebben we nog even een pilsje gedronken en toen zijn we weer gaan slapen want de volgende dag moesten we weer om 9 uur vertrekken.

Smorgens vroeg kwamen we bij de autos aan en bleek dat er ongeveer 20 liter benzine gestolen was uit een van onze jerrycans. Echter was er constant bewaking aanwezig geweest en verontschuldigde het hotel zich daarvoor. Toen we weer eenmaal opweg waren kreeg de Daf na een tijdje een hele hete motor. We stopten met zn allen langs de weg en er kwam meteen een Marokkaan naar ons toe. Hij vertelde dat hij mechanischen was ( monteur) hij vroeg wat sleutels en begon meteen te sleutelen. Die mannen hier zijn echt zo dom nog niet. Hij had het werkelijk meteen gevonden en binnen 10 minuten waren we weer op weg. Nogmaals de mensen hier in Marokko zijn echt super vriendelijk, we hebben de beste man een pak sigaretten gegeven als bedankje en hij zal nu ook weer een mooi verhaal hebben om te vertellen. Tot zo ver nu weer even de update over Marokko.